Vrijdagmorgen rond 11.00 uur kwam ik langs de Schreeuw in het Oosterpark. De bloemen van de herdenking waren uit elkaar getrapt.
Triest. Onbegrijpelijk dat, zelfs nu hij dood is, er nog mensen zijn, die geen respect hebben voor een andere mening.
Ik probeerde het een beetje bij elkaar te rapen in de zompige modder.
Cactussen weer terug in een pot. Rozen, weliswaar verfomfaaid, bij het standbeeld gelegd.
Kwam er, terwijl ik bezig was, een karretje van groenvoorziening langs met vier medewerkers. Of zij even wilde helpen? Nee, daar waren ze niet voor!
kijkenklik 